RP Logo ster 80 (VV)RP Logo ster 80 (VV) HISTORIE KORPS RIJKSPOLITIE
DISTRICT NIJMEGEN V/H DOETINCHEM
PRIKBORD LANDGROEP DIDAM



 HERINNERINGEN UIT DE OUDE SCHOENENDOOS
Deel hier je herinneringen van jouw tijd bij de Rijkspolitie met anderen.Stuur je krantenknipsels of foto's liefst met een mooi verhaal erbij in via info@rijkspolitie.org Boven ieder item staat de datum van plaatsing. De laatste inzending wordt steeds bovenaan geplaatst.Kan jij iets vertellen over de getoonde foto’s of heb je namen van de personen of gebouwen op de foto’s of heb je aanvullingen of wijzigingen mail het ons dan. Wel graag de datum van het item vermelden.



Geplaatst op 16 arpil 2017
Hieronder enkele linkjes naar twee prachtige verhalen van Eef van zadelhoff, oud-RP-er groep Didam .
Stroper gepakt
Jachtbrigade.

Geplaatst op 18-1-2016
Met dank aan de huidige eigenaar / bewoner.
GRP Didam Postbureau Duiven 0002(7V)
Indeling van het Postbureau Duiven aan 't Buske. Het bureau was voorzien van een cel met toilet. Onderaan de tekening iets links van het midden zat een put in de tuin. Daarin stond een emmer waarin de uitwerpselen terecht kwamen. Later is deze aangesloten op de riolering.

Geplaatst op 2-1-2015
Met dank aan Herman van Tilburg
 
Korps Rijkspolitie District Nijmegen Landgroep Didam 1975-1978
 
GRP Didam RPlogo hvt(7V)PLICHTSGETROUW EN STEEDS PARAAT
De ‘bedrijfsslogan’ bij het Korps Rijkspolitie, zoals men dat tegenwoordig zo zou noemen, luidde: ‘plichtsgetrouw en steeds paraat’ en zoals zo vaak bij de politie door ons aangevuld met een tekst: ‘aan het antwoordapparaat’
 
Een verwijzing naar het feit, dat de landgroepen in veel gevallen slechts tijdens kantooruren rechtstreeks bereikbaar waren voor het publiek. Daarna reden wij in een surveillanceauto in het bewakingsgebied rond. Via de mobilofoon kon het personeel van de meldkamer in Nijmegen ons op elke plaats in het gebied inzetten. Maar het publiek moest eerst luisteren naar een ingesproken bandje. Hierop werd verwezen naar een telefoonnummer dat zij mochten kiezen om verbinding te krijgen met de rijkspolitie-meldkamer in Nijmegen. Deze mededeling was voor velen al aanleiding te stoppen met het vragen om assistentie. Zij dachten dat de politie dan helemaal uit Nijmegen moest komen om hulp te bieden. En daar was natuurlijk al gauw zo’n drie kwartier mee gemoeid. Te lang.
 
In tegenstelling tot de gemeentepolitie werden de hiërarchische verschillen binnen het Korps Rijkspolitie in de praktijk wat stringenter toegepast. Sommige vormen van humor werden ook niet op prijs gesteld. Vooral als men dacht dat daardoor het gezag, dat men veelal slechts aan zijn rang ontleende, werd aangetast.
De groepscommandant van de groep Didam, adjudant D. K., woonde in Didam twee huizenblokken van ons huis verwijderd en had dezelfde route naar het bureau als ik. Op een ochtend had ik een zogenaamde plantondienst, een opvangdienst voor het opnemen van aangiften en het ontvangen en doorverwijzen van publiek.
De groepscommandant arriveerde zoals gebruikelijk wat later aan het bureau en begaf zich naar zijn kamer. Op weg daarheen moest hij langs de planton. Ik was drukdoende alle vijf dagrapport mutaties te lezen.
De adjudant richtte zich tot mij en ik dacht haast dat hij “goedemorgen” zou gaan zeggen, maar hij vroeg, op nogal gedecideerde toon: “Zeg Van Tilburg, heb jij niet gezien dat op het parkeerterrein van het zwembad een vrachtauto stond geparkeerd?” “Jawel adjudant, goedemorgen”.
 
“Je weet toch dat die daar niet mag staan?”
“Jawel, adjudant”.
“Waarom heb je daar geen bon voor uitgeschreven?
“Hoezo? Heeft u dat nu dan wel gedaan?”
“Eeh, nee.”
“Maar u heeft toch ook opsporingsbevoegdheid?” “Als u vindt dat deze chauffeur een bekeuring verdiende, had u hem toch ook kunnen uitschrijven?”.
 
Kennelijk overdonderd door zoveel westerse brutaliteit wist hij geen woord uit te brengen en liep met een rood aangelopen hoofd, hoofdschuddend naar zijn kamer. Hij is er nooit meer op teruggekomen.
Vanwege diezelfde ‘brutaliteit’ moest ik waarschijnlijk ook het theoretisch examen van mijn korpsrijbewijs overdoen. Geüniformeerd in een Volkswagen Kever een proefrit maken rondom Bilthoven en De Bildt. Met een ‘examinator’ naast mij. Maar eerst serieus antwoord geven op een aantal theorievragen.
Bijvoorbeeld waarom je de ruitenwissers niet op een droge voorruit mag gebruiken. Het antwoord was dat dit vanwege het mogelijk aanwezige zand, krassen zou veroorzaken. Hierdoor zou het zicht permanent verslechteren. Ook het antwoord op de vraag hoeveel liter koelvloeistof nodig was voor een luchtgekoelde Volkswagen Kever had ik goed. Op de vraag, wat ik zou moeten doen, als alle remmen tijdens de rit dienst zouden weigeren en ook de handrem in dat geval geen uitkomst zou bieden antwoordde ik: “Aangezien ik mij bevind in een rijkseigendom en het rijk niet is verzekerd, moet ik tegen iets zo goedkoop mogelijk aanrijden om het voertuig tot stilstand te krijgen”.
 
Afijn, ik was gezakt. Het goede antwoord heb ik nooit gekregen. Een maand later kon ik alsnog achter het stuur van een dienstvoertuig plaatsnemen. En dit terwijl ik in Den Haag voor alle voertuigen een korpsrijbewijs had gehaald. Maar het was natuurlijk net als met een zwemdiploma. Daarvan wist je ook niet of die in het buitenland wel geldig was.
Een KSA was dus een Kleine Surveillance Auto. En als ik schrijf klein, bedoel ik ook klein. Als mijn twee meter en nog wat grote collega P. uit Duiven en ik gingen surveilleren in die Fiat 127, stapte hij als eerste in. Hij was meer dan twee meter lang en had schoenmaat 50. Zijn dienstschoenen werden met een speciale goedkeuring van de bedrijfsarts gemaakt. P. perste zich na het sluiten van zijn deur tegen die deur aan. Zodoende kon hij ruimte creëren om mij als passagier ook een plaatsje te gunnen. Hij schakelde op gevoel met zijn hand onder zijn rechterknie, want daar was het versnellingspookje inmiddels verstopt.
De Groeps Surveillance Auto bood heel wat meer ruimte. Meestal was dit een Volkswagen, type Transporter. Zelfs voor een ULM was een korpsrijbewijs nodig. Dit voertuig was ook nog voorzien van twee, op het platteland zeer praktische, zijtassen.
De eerder vermelde dagrapporten bestonden uit zes bladen. Zij waren voorbedrukt met vakken, waarop de tekst getypt kon worden. Een korte en bondige omschrijving van het voorval c.q. de aangifte.
Op een klein grijs/groen gespoten stalen tafeltje, voorzien van een donkergrijs rubberen tafelblad stond een zeer moderne blauwe Olivetti typemachine. Deze moest ‘hufterproef’ zijn. Een voorwaarde overigens voor alle apparatuur, die het gebruik door de politie wilde overleven.
 
GRP Didam typmachines hvt(7V)Er werd zelden rustig getypt. De letters werden er meestal in gehamerd door personen, die zich niet bewust waren van hun fysieke kracht. Tussen die zes formulieren lagen 5 vellen zogenaamd carbonpapier van hetzelfde A4 formaat.
Bij het typen ontstonden dan op de vellen onder het origineel doorslagen. Die doorslagen noemen we tegenwoordig kopieën. Het sprak voor zich dat men zich bij het typen geen fouten kon veroorloven, want kon op het origineel nog een en ander worden gecorrigeerd met zogenaamde typp-ex, dit gold natuurlijk niet voor die doorslagen.
Voor de correctie was een keihard rond roze stukje vlakgom uitgevonden, in de kern voorzien van een chromen metalen ring waarin zich een gaatje bevond. Door dit gaatje kon een stuk bindtouw worden getrokken en aan de knop van de transporthandel van de typemachine geknoopt. Het vlakgom vormde zo één geheel met de typemachine. Voor zolang dat duurde. Het gummen op zich was al een hele kunst zonder het papier ernstig te beschadigen. De uitvinding van een elektrische typemachine van IBM met het tollende bolletje in plaats van die hamers, was al een revolutie. Toen daar ook nog een correctielint voor werd uitgevonden, leek het einde van al die nieuwigheden toch wel in zicht…
In tegenstelling tot de huidige p.c.’s, die redelijk tegen inmenging van buitenaf beveiligd kunnen worden, was dat bij het opmaken van een proces-verbaal toen niet het geval. Ook een proces-verbaal werd op gelijke wijze, als voren omschreven bij de dagrapporten, vervaardigd. Het was zeer verstandig om je werkstuk niet alleen te laten. Meer dan eens bemerkte een collega, nadat hij zeer zorgvuldig een uur lang de hele pagina vrijwel vol had getypt en daarna even naar het toilet ging, bij terugkomst onderaan de bladzijde het in gehamerde zinnetje: ‘Lieve Officier van Justitie, wie denkt u eigenlijk wel dat U bent om mij dit allemaal te laten doen voor een hongerloontje!’. Of teksten van gelijke strekking.
 
We waren met de veerpont de Rijn overgestoken naar Huissen om daar een en ander bij de Dienst der Domeinen te deponeren. Ik keek vol verbazing naar de prachtige apparatuur, die daar ter verkoop stond opgesteld. Ook een schitterend Océ kopieerapparaat met een volume van ongeveer anderhalve kubieke meter stond daar werkloos. Ik vroeg – misschien tegen beter weten in - of wij die apparaten bij het korps niet in gebruik mochten nemen.
Ik bedoelde natuurlijk wel. Het verrassende antwoord was, dat dit geen probleem was. Dan moest de groepscommandant wel een briefje schrijven met een verzoek. Onze landgroep kon deze machine geheel ‘om niet’, zoals dat zo mooi heette, in bruikleen krijgen. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Halt en front makend, met de pet onder de linker oksel meldde ik me die dag nog bij de groepscommandant en vertelde hem mijn wederwaardigheden. Hij was snel overstag. Hij zag zich al helemaal meegenomen worden in de vaart der volkeren.
Een plan was snel gemaakt en met drie man togen we met de GSA naar de Dienst der Domeinen in Huissen. Met de pont over. We sleurden het apparaat in de GSA en reden terug - weer met de pont over - naar het groepsbureau in Didam. Hier moest hij ook nog eens de trap op naar de 1e etage, waar de groepsrecherche zetelde. Maar het lukte!
Het was fenomenaal. Als je een velletje had vol getypt, dan legde je dat met de tekst naar onder op de glasplaat, deed de klep dicht, drukte op een knop en het wonder geschiedde. Uit de zijkant kwam een stuk papier, dat erg nat aanvoelde en de neiging had om te krullen. Maar eenmaal droog dan had je dus wat ze toen nog een copie noemde. Niet dat je die een uur in de zon moest laten liggen, want dan was de tekst verdwenen. Die kopieën kwamen van een rol en werden automatisch afgesneden als het kopie het apparaat verliet. Maar ook deze machine moest net als een auto, af en toe gevuld worden. Na enkele dagen was de oorspronkelijk aanwezige rol papier op. Geen probleem. De groepscommandant, enthousiast geworden door de kreten van bewondering van zijn personeel en overtuigd van de besparing in arbeidsuren, pakte de telefoon en belde met de Algemene Inspectie in Voorburg. Hij legde uit, dat hij een schitterend apparaat geheel ‘om niet’ had binnen gehaald en dat dit door het ganse personeel werd omarmd.
 
De reactie vanuit Voorburg was op zijn zachtst gezegd ontmoedigend. Waar hij in Godsnaam mee bezig was! Materiaal vragen om een kopieerapparaat te vullen! Wat dacht hij eigenlijk wel? Als alle groepen in Nederland zo’n apparaat zouden neerzetten dan was het korps binnen een maand failliet! Weg dus met dat ding! En zo ging de Océ weer terug naar de Dienst der Domeinen. Het had ons behoudens wat zweet, alleen maar 4x pontgeld gekost. Maar dat mochten we declareren bij de Algemene Inspectie. Als we het formulier maar in drievoud invulden……met de typemachine.
 

Geplaatst op 14-11-2013.
Met dank aan: Martin Oosterlaken.
RPGRP Diadm Duiven Boerenpolitie mo(7V)
De Duivense boerenpolitie verkleeed als (heren)boeren klaar voor een boerenbruiloft.
RPGRP Didam Duiven Boerenpolitie2 mo(7V)
Het vervoer staat klaar om de feestgangers weg te brengen.
Rechts staat een echte gesloten veewagen met airco en schoon stro. Helaas niet helemaal te zien op de foto.
RPGRP Didam Duiven1 mo(7V)
Hans Janssen en martin Oosterlaken.
 
RPGRP Didam Duiven2 mo(7V)
De (ver)bouwploeg ?
RPGRP Didam Duiven bus mo(7V)
De GSA van de Post Duiven bij het tankstation van Hennie Nijland.
RPGRP Didam Duiven Duikteam mo(7V)
De duikploeg met Jeroen Weusthof, Andre Rehe, ?, Martin Oosterlaken en Frank Giessen.
RPGRP Didam Duiven Shorland mo(7V)
2x de Shorland op Schiphol.

RPGRP Didam Duiven2 Shorland mo(7V)
Martin Oosterlaken op de Shorland.

Geplaatst op 2-1-2012
Brom: Korpsblad / RP Magazine.
m.m.v. Ron Scholten.
Enkele personeelsleden van de Post Duiven door de jaren heen.
Appels Jack
Bernards R.F.M.
1-10-1981
Brouwer A.J.
23-6-1969
den Duinen A.
1965 ?
H. Berkelder
17-3-1969
2-12-1972
Heuvink H. Hans
1978 ?
Jacobs M.A.L. Martin
1-2-1975
Postcommandant
Jansen J.C.W. Hans
1978 ?
Ketelaars P.J.
1-10-1980
Marks E.J.W.
1-7-1966
4-10-1971
Oosterlaken R.M.M. Martin
Oude-Nijhuis B. Ben
5-10-1971
1-9-1975
Plageman J. Hans
1973 ?
Rooks R.J.B.M. Rene
1977 ?
Scheers J.K.
1963 ?
25-11-1966
Scholten R.H.N.J. Ron
1-9-1979
Schulingkamp F.H.
1977 ?
1-9-1979
Spekle C.J.M. Cees
1975 ?
Steerneman W.M.
17-8-1968
te Paske G.W.
1-3-1981
Thijssen A.G.M.
10-10-1975
v.d. Berg T.N.
31-1-1970
v.d. Linden M.A.
1-8-1965
van Mechelen
1-7-1972
van Waubach
11-11-1967
van Wieringen J.
1-4-1971
Veltink F.G.
1963 ?
7-12-1968
Veurink W. Willem
Postcommandant
Visschedijk G.J.
1-10-1968
Vosseberg W.R.G.
16-6-1946
1-4-1955
Wenting B.A.
1-10-1968
16-6-1972

Geplaatst op 2-5-2011.
Met dank aan Wim Rosie.

Opening buro Didam 1984145 [KK]

Opening buro Didam 1984143 [KK]Opening buro Didam 1984146 [KK]
Opening buro Didam 1984148 [KK]Opening buro Didam 1984147 [KK]
Foto's van de opening van het (toen) nieuwe groeps- en rayonbureau aan de Kerkstraat te Didam. Het bureau is op 15 november 1983 in gebruik genomen en de officiele opening door de 7 schutterijen van Didam vond plaats ergens in januari of februari 1984. De opening vond plaats door middel van het weghakken van ëen laatste obstakel" door de schutterij. Te zien zijn o.m. de toenmalige algemeen inspecteur de generaal Plattel, de districscommandant Nijmegen de overste Feijlbrief, burgemeester J.J.A. Van Gils en groepscommandant Kloppenburg die het cadeau van de gezamenlijke chutterijen (Een afbeelding van de vaandels van de 7 schutterijen) in ontvangst neemt.

Geplaatst op 2-5-2011
Met dank aan  Wim Rosie.
 Didam wr [KK]
Op de foto met de GSA.Wmr. Jan van Kleef (FLO) en Wmr. Wim Rosie ergens in het Duivense Broek. Zal zo omstreeks 1970 zijn geweest.

Geplaatst op 2-5-2011
Met dank aan  Henk Baron.

Didam Reunie [KK]
Reunie groep Didam op 26 april 2008.

Achterste rij: Gerrit Visscher, Henk Verbruggen, Harm Hoogeveen, Adri Booij, Jan Foppen, John Salet, Koos, Helma Krooshof, Eef van Zadelhoff,
Herman van Tilburg, Ton Meulenbeek, Jan Hubers, Arnold Vernooij en Arend-Jan van Hattum .
Middelste rij: Erna Oude Loohuis, Kees Beumer, Hans van der Heijden. Erik Horstink. Kees Quist, Jan-Steven van der Wal,
Kees Pauw, Jan van Kleef, Hennie Bouwmeister, Gerrit van de Berg en Gerrit Bruil.
Voorste rij: Henk Baron, Anita Hazelhoff, Jos Nibbeling, Wim Rosie en Paul Splitthoff.

Geplaatst op
Met dank aan
Hier kunnen jouw foto's, verhaal en of documenten staan. Stuur ze in. Hoe lees het hier.