RP Logo ster 82 (VV)RP Logo ster 82 (VV)HISTORIE KORPS RIJKSPOLITIE
RIJKSPOLITIE ALGEMEEN
ARCHIEF E. POELAKKER


Henk Poelakker vond na het overlijden van zijn vader (1920-2011) kopieën van processen-verbaal uit vervlogen tijden. Poelakker sr. was actief bij de Rijkspolitie in Losser. De inhoud van de vondst werd een inspiratiebron om verhalen te schrijven.

Verhaal 7. Asielzoeker hondenkennel vrijage.

Waarschijnlijk bestonden de woorden asielzoeker, arbeidsmigrant en economische vluchteling in de jaren ’50 nog niet. Toch kreeg Bromsnor ermee te maken. De Burgemeester van Losser verzoekt om inlichtingen omtrent ene Istvan die in Boedapest werd geboren. Hij trouwde direct na WOll met Maria en wil nu, vijf jaar later, Nederlander worden. In het proces-verbaal spreekt Bromsnor over het formele woord neutralisatie. Wie anno 2021 landgenoot wil worden, moet een heel traject afleggen inclusief een Inburgeringscursus, een bewijs van Goed Gedrag en laten zien dat je de taal enigszins machtig bent. Het lijkt erop dat het in die tijd wat sneller ging. Bromsnor moet praten met de echtgenote van Istvan, met de bank, met de woningbouwvereniging, met maatschappelijk werk enz. Een maand later stuurt Brom één A4-tje naar zijn opdrachtgever en schrijft: volgens de door mijn ingewonnen inlichtingen is niet te verwachten dat Istvan (politieke) handelingen zal plegen die in strijd zijn met de Nederlandse belangen. De verwachting is dat hij zich, net als in de voorbije jaren, als een goed Nederlander zal blijven gedragen.

Geen vergunning

Een schril contrast: voor de eigenaar van de hondenkennel in het buitengebied van Losser heeft Bromsnor maar liefst drie kantjes getypt. Over deze meneer zijn diverse klachten binnen gekomen. Zijn twaalf honden, waarvan er meerdere opgeleid zijn tot zogeheten kettinghond, zouden in erbarmelijke omstandigheden gehuisvest zijn. Brom neemt meerdere keren een kijkje, neemt de zaak heel serieus, meet de hokken tot op de centimeter op, ziet dat de dieren er onverzorgd uitzien en constateert ratten en muizen in en om de kennel. De eigenaar krijgt twee kansen om voor een bepaalde datum zijn zaakjes op orde te krijgen maar verprutst deze finaal. Bij de volgende bezoeken ziet Bromsnor totaal geen verbetering en hij doet een voorstel aan de rechter: ontneem deze meneer zijn vergunning.

Vrijage

Het is een zwoele zomeravond in 1951. Bromsnor werkt dan nog in Berghuizen dat bij de gemeente Losser behoort. Hij heeft avonddienst en dat vindt hij niet vervelend. Op zijn dienstfiets laat hij de bebouwing dorp achter zich en rijdt de natuur in. Het is daar heerlijk koel en als hij langs de bosrand met zicht op het grasland van boer Bouwmeester fietst, stopt hij bij de onlangs omgezaagde berken. Op een van de stammen, een meter of tien vanaf het bouwland nestelt hij zich neder. In de verte hoort hij een merel zijn avondlied zingen. Opeens hoort hij gegiechel en kijkt naar links en rechts. Niets te zien. Opnieuw gelach. Potvolblommen, het geluid komt van voren. Een meter of dertig in het koren beweegt wat en wordt een hoge gil doorsneden door een bariton. Ook Bromsnor was eens 16 en gunt de jeugd het plezier. Maar….. de plicht roept want het kostelijke koren wordt lelijk vertrapt en bovendien is het gespeelde spel verboden in de openbare ruimte. Bromsnor twijfelt. Het roggeveld inlopen en zelf het koren beschadigen? Hij staat op, haalt zijn fluit tevoorschijn en blaast zeker tien seconden een oorverdovend signaal. Twee koppies met rode wangen komen naar boven om vervolgens weer snel onder te duiken. Enkele seconden later ziet Brom de jongeman onhandig zijn broek dichtriemen. Nogmaals laat hij zijn fluitsignaal horen en wenkt het jonge stel. Bedremmeld, schuldbewust en angstig stappen ze over het prikkeldraad het bospad op. “Zo”, zegt Bromsnor met sonore stem. “Zo, zo” en neemt het paartje op van teen tot kruin. “Dat ziet er niet best uit voor jullie.” Inwendig moet hij lachen maar van buiten is hij de strenge veldwachter. “Ik zal jullie matsen met slechts een bekeuring voor het zich bevinden op andermans grondgebied. Naam en adres?” Niet veel later slaat Brom zijn rechterbeen weer over het zadel om fluitend zijn dienst te vervolgen. Nog een uurtje. Wat een heerlijke avond.


 Naar > de index van dit artikel