Uit een boekje uitgegeven ter gelegenheid van de reünie LAZ-SAS op 20 en 21 april 1985 met vele mooie nostalgische verhalen en foto's uit de 60 en 70er jaren van de SAS Surveillance Autosnelwegen (Porschegroep) van de Algemene Verkeersdienst.

A. Kraakman       Al vijf jaar lang surveilleerde de SAS op de   

Al vijf jaar lang surveilleerde de SAS op de Rijksweg 12, maar de ongevallen waren voor de plaatselijke politie. Hoogstens werden door de Porschebemanning de eerste maatregelen op de plaats van het ongeval genomen, maar verder was  het wachten geblazen. Bijvoorbeeld op de  postcommandant van Waarder, die op zijn fiets  drie kwartier onderweg was om een ongeval binnen  zijn gebied op te nemen. Een onhoudbare toestand  met veel irritatie aan alle kanten. 
Zo kwam het dat Sikkema, Van Dijk, Kraakman,  Pot, Van Kaam, Van de Berg en Benjamins  opdracht kregen om per 1 augustus 1967 de totale  verkeerszorg te gaan verzorgen op de Rijksweg no.  12, tussen de Gouwenbrug te Waddinxveen en de  "rotonde" Oudenrijn. 
Waarom juist dit wegvak? Wel, omdat dit het  meest ongevalsgevoelige wegvak van Nederland  was. Een wegvak met een zachte veenbodem die  steeds dieper wegzakte onder het geweld van de  vijftigtonners. De viaducten tussen Woerden en  Reeuwijk bleven prachtig op hoogte, want deze  stonden waarschijnlijk op palen. 
Het gevolg was wel dat de weg tussen Woerden en  Reeuwijk veel leek op een heuvellandschap met  weinig zicht op je voorganger. Daar kwam nog bij  dat op vrijdagavond en zaterdagmorgen de  Randstadsbewoners allemaal tegelijk tussen  Waddinxveen en Oudenrijn reden, op weg naar hu  zomerhuisjes en stacaravans op de Veluwe en de  Heuvelrug. Tegelijkertijd reden op de andere  rijbaan alle Roergebied bewoners op weg naar de  Norodsee. Op zondagavond ging alles tegelijk weer  in omgekeerde richting. 
Dat was nog eens een tijd. De tijd van de  kettingbotsing, de voorloper van de  kop-staartbotsing. 
De naam van de nieuwe dienst werd O.A.S.  Deze letters stonden voor Ongevallendienst Auto-  Snelwegen, voor het geval U misschien gaat denken  aan de in die tijd beruchte Organisatie de l'Armé  Secrete. 
Er werd een joekel van een stacaravan gehuurd en  geplaatst op het terrein van de Rijkswaterstaat te  Linschoten. 
Dag- en nachtbezetting was noodzakelijk, want ool  's nachts vonden ongevallen plaats. 
De beschikbare dienstvoertuigen waren twee niet  meer zo nieuwe TPW's (citroên) en cen  afgeschreven blauwe GSA (ford-busje). Voorts  verleende de SAS met de supersnelle Porsches  doorlopend bijstand. Een van de taken van de  OAS-medewerkers was de zorg voor de langs de  rijbanen staande ongevalskisten, welke op gezette  tijden werden leeggeroofd of in puin gereden.  Oudenrijn was toen een gelijkvloers verkeerspleintje  met verkeerslichten. Aan de Westelijke zijde op de   , stond dikwijls een file die beveiligd  moest worden. De TPW was daarvoor uiterst  geschikt omdat de beveiliger staande op de TPW  ook gemakkelijk kon worden waargenomen door  de automobilist op de linkerrijstrook. 
Door de SAS-surveillanten werden hele drommen  oude auto's aangebracht naar het terrein te  Linschoten, met het verzoek een technisch  onderzoek te doen naar deze voertuigen. Dit liep al  spoedig uit de hand. Het werk stapelde zich op en  men kwam tijd tekort, mede als gevolg van de  tijdrovende ongevalsbehandeling met nazorg. Al  spoedig waren de overuren niet meer te tellen.

Over ongevalsbehandeling gesproken; de puinhopen en de takelwerken van de OAS waren berucht en beroemd.
Op 13 mei 1968 bleek dat de plaats waar de stacaravan was geplaatst, niet bepaald een veilige plaats was. Een vrachtauto combinatie botste met een enorme klap tegen de betonnen viaductconstructie te Linschoten en kwam  vervolgens net voorbij het viaduct naar beneden. Op enkele meters afstand van de caravan stopte het gevaarte, zodat het OAS-onderdak behouden bleef.   

Inmiddels was de AVD-accommodatie te Driebergen gereedgekomen en daarom viel het besluit om het Waterstaatsterrein te Linschoten te ontruimen en de OAS vanuit Driebergen te gaan verzorgen. Dus moest de gehuurde stacaravan weer naar de eigenaar worden teruggebracht. Voor het transport werd door de Minister van Verkeer en Waterstaat ontheffing verleend. Op 24 mei 1968 was het zover. Alles werd opgebroken en er werd koers gezet richting Driebergen. Onderweg moest de caravan nog even bij de eigenaar worden afgekoppeld. Dit was het einde van het tijdperk Linschoten. In de splinternieuwe barak te Driebergen werd met nieuw elan begonnen met het uitbouwen van de OAS. Na enige tijd werd het OAS-gebied beduidend uitgebreid met de snelwegen van de provincie Utrecht. Jarenlang bleef dit gebied ongewijzigd: Waddinxveen Veenendaal en Vinkeveen Vianen. Ook het personeelsbestand werd uitgebreid naar vier ploegen van elk zeven man. Er kwamen nieuwe voertuigen. Om te beginnen was daar de beroemde Hanomag. Ook de naam OAS verdween. Het werd G.B.S. hetgeen betekent Groep Basis Surveillance. Sjonge, sjonge, dat gaf toch een opschudding  Filebeveiligingen op de binnen het bedrijf. Er was nu een groep die de basis vormde waar de rest op stoelde. En de aloude SAS bleef doodgewoon SAS. De GBS werd als maar groter. In de loop der zeventiger jaren breidde het zogenaamde GBS- gebied zich uit naar Deil, Gorkum, Bergh-autoweg, Valburg, Zwolle, enz. enz. Een nieuw voertuig deed zijn intrede. En wat voor een voertuig. De enige echte en onvolprezen Range Rover. Bij de grote reorganisatie/integratie van de AVD- surveillancediensten op 24 oktober 1981 ging de GBS op in de algemene surveillancedienst. De naam GBS verdween dus, maar de geest van dit legendarische onderdeel leeft voort binnen de hekken van de AVD en op de Nederlandse autosnelwegen. Nog steeds spreekt men fluisterend en vol ontzag als men het heeft over de OAS-GBS.  Aldus A. Krrakman